كسى نمىخواهند و به مضمون قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً « 1 » كه شيوه و طريقهء پيغمبران بوده است ؛ واقف و برقرار مىباشند و بر طريقه اخلاص و رضاجوئى خداوند در امر خلافت خود مشغولند و به فرمودهء إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ كه پيغمبران مىفرمودند ، طمع و اميد ايشان در امر وعظ و نصيحت در رحمت خداوند و به اجر و ثواب او مىباشد و در مرتبه خلافت خداى و وراثت انبيا و ائمه ، ثابت و مستقيم‌اند و لهذا از شقاوت مرتبه و هلاكت دو طايفه ديگر نجات يافتند و به فوز و سعادت ابديّه رسيده‌اند . وز باده بر احاديث و آياتى كه در شأن و فضليت ايشان وارد شده است و قدرى از آنها سابقا مذكور شد اين احاديث ديگر كه در شأن و فضليت ايشان است ، نيز در اينجا ذكر مىشود . در حديث نبوى كه « نعم العطيّة و نعم الهدية الموعظة » « 2 » . يعنى موعظه خوب عطيّه و خوب هديه‌اى است كه به غير داده مىشود و خداوند به حضرت موسى على نبيّنا و عليه السلام فرموده كه « تعلم الخير و علمه من لا يعلمه فانّى منوّر لمعلّمى الخير و متعلّميه قبور هم حتى لا يستحوشوا بمكانهم » « 3 » . يعنى تعليم بگير خير را و تعليم بنما آن را به كسى كه نمىداند . به درستى كه من نور دهنده و روشن نماينده‌ام از براى ياد دهنده و يادگيرنده خير ، قبرهاى ايشان را تا اينكه مستوحش نباشند در منزل خودشان . و از جناب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سؤال نموده شد كه دو نفرند كه يكى نماز فريضه خود را مىنمايد و مىنشيند و تعليم مىنمايد مردمان را به خير و ديگرى روز را روزه مىگيرد و در شب تهجّد مىنمايد . كدام يك افضل مىباشند ؟ پس فرمود كه فضل اول بر دوم مثل فضل من است بر ادنى و پست‌تر شماها « 4 » و فرمودند كه « ما تصدّق المؤمن بصدقة احبّ الى اللّه من موعظة يعظ بها قوما يتفرقون و قد نفعهم اللّه بها » « 5 » يعنى تصدّق ننموده است مؤمن

--> ( 1 ) . شورى : 23 ( 2 ) . ارشاد القلوب : 13 ( 3 ) . ارشاد القلوب : 13 ( 4 ) . ارشاد القلوب : 13 ( 5 ) . ارشاد القلوب : 13